Tunisiako presidentea aspaldi zegoen gobernutik kanpo eta Egiptoko gatazka bukatzear zegoen otsailaren 15ean, hau da, Libiakoa hasi zenean. Data honetan hasi ziren oposiziogileen lehen manifestazio eta protestak, Bengasi hirian, Libiako bigarren hiri inportanteena eta ondoren oposizioaren erdi-gunea.
Oposiziogileek manifestazioekin jarraitu zuten Bengasin: 16an, poliziak manifestatzaile talde bat sakabanatzea lortu zuten, eta 18an, oposiziogileen artean 14 hildako izan ziren, Bengasiko biolentzia igoeragatik. Azkenik, 19an, manifestatzaileek Bengasiko ejertzitoaren kuartela erasotzea erabaki zuten. Eraso honetan 12 hildako izan ziren, baina honi esker, eta egun horretan bertan oposizioa Misrata hirira zabaldu zutelako, 21ean Benbasi eta beste hiri batzuk oposiziogileen eskutan gelditu ziren, zenbait ministro eta diplomatikok estatutik ihes egitea eraginez.
Momentu honetatik aurrera, oposizioa iraultzan bilakatu zen. Arriskua ikusita, Gaddafik, bertako agintariak, "hil arte borrokatuko zuela" adierazi eta armadun manifestatzaileak heriotza zigorrarekin mehatxatu zituen. Hala ere, oposizioak aurrera jarraitu zuen, arazorik gabe eta, hilaren 23an, oposizioak estatuaren ekialdea bereganatzea lortu zuen. Hau ikaragarrizko haurrera pausoa izan zen oposiziogileentzat, izan ere, bereganatu zuten estatuaren lurralde hori oso aberatsa zen, petrolioagatik.
Otsailaren 24rako, jadanik, Tripoli hiriburuaren mendebaldea oposizioaren mendean zegoen. Gaddafik oposizioak Al Qaidaren buruaren, Osama bin Ladenen, interesak defendatzen zituela esan zuen publikoki gainerako estatuak oposizioaren aurka jar zitezen. Hala ere, hurrengo egunean, Gaddafiren armada manifestatzaileak tirokatzen hasi eta Libiak NBE-n eta UNESCO-n zituen enbaxadoreek errejimena utzi zuten. Horregatik, Libiak beste estatu guztiekin zuen konfiantza guztia galdu zuen.
Honek, arazo internazionala bihurtu zuen gatazka: NBE-ak eta Estatu Batuetako presidenteak, Barack Obamak, Gaddafik boterea berehala utzi behar zuela adierazi zuten otsailaren 26an; martxoaren 3an, Nazioarteko Zigor Gortea Muammar Gaddafi, bere semeak eta beste kargu altu batzuk ikertzen hasi zen; eta azkenik, martxoaren 4an, Interpol erakundeak mundu osoko polizia ezarri zuen alertan, Gaddafi eta beste 15 libiarren kontra.
Azkenean, naiz eta, hasiera batean, Frantzia eta Txina desados egon, martxoaren 7an Nazio Batuek beren armada Libiara bideratu zuten, Gaddafiren errejimenaren kontra, gatazka isilarazteko asmoz. Horregatik, NBE-a Gaddafiren mendeko puntu militar estrategikoak erasotzen jardun dute hilabete osoa, duela bi egun arte: martxoaren 28 eta 29 bitartean Londresen bildu dira munduko potentzia garrantzitsuenak Libiaren etorkizuna erabakitzeko.
Libia
Tunisiako presidentea aspaldi zegoen gobernutik kanpo eta Egiptoko gatazka bukatzear zegoen otsailaren 15ean, hau da, Libiakoa hasi zenean. Data honetan hasi ziren oposiziogileen lehen manifestazio eta protestak, Bengasi hirian, Libiako bigarren hiri inportanteena eta ondoren oposizioaren erdi-gunea.
Oposiziogileek manifestazioekin jarraitu zuten Bengasin: 16an, poliziak manifestatzaile talde bat sakabanatzea lortu zuten, eta 18an, oposiziogileen artean 14 hildako izan ziren, Bengasiko biolentzia igoeragatik. Azkenik, 19an, manifestatzaileek Bengasiko ejertzitoaren kuartela erasotzea erabaki zuten. Eraso honetan 12 hildako izan ziren, baina honi esker, eta egun horretan bertan oposizioa Misrata hirira zabaldu zutelako, 21ean Benbasi eta beste hiri batzuk oposiziogileen eskutan gelditu ziren, zenbait ministro eta diplomatikok estatutik ihes egitea eraginez.
Momentu honetatik aurrera, oposizioa iraultzan bilakatu zen. Arriskua ikusita, Gaddafik, bertako agintariak, "hil arte borrokatuko zuela" adierazi eta armadun manifestatzaileak heriotza zigorrarekin mehatxatu zituen. Hala ere, oposizioak aurrera jarraitu zuen, arazorik gabe eta, hilaren 23an, oposizioak estatuaren ekialdea bereganatzea lortu zuen. Hau ikaragarrizko haurrera pausoa izan zen oposiziogileentzat, izan ere, bereganatu zuten estatuaren lurralde hori oso aberatsa zen, petrolioagatik.
Otsailaren 24rako, jadanik, Tripoli hiriburuaren mendebaldea oposizioaren mendean zegoen. Gaddafik oposizioak Al Qaidaren buruaren, Osama bin Ladenen, interesak defendatzen zituela esan zuen publikoki gainerako estatuak oposizioaren aurka jar zitezen. Hala ere, hurrengo egunean, Gaddafiren armada manifestatzaileak tirokatzen hasi eta Libiak NBE-n eta UNESCO-n zituen enbaxadoreek errejimena utzi zuten. Horregatik, Libiak beste estatu guztiekin zuen konfiantza guztia galdu zuen.
Honek, arazo internazionala bihurtu zuen gatazka: NBE-ak eta Estatu Batuetako presidenteak, Barack Obamak, Gaddafik boterea berehala utzi behar zuela adierazi zuten otsailaren 26an; martxoaren 3an, Nazioarteko Zigor Gortea Muammar Gaddafi, bere semeak eta beste kargu altu batzuk ikertzen hasi zen; eta azkenik, martxoaren 4an, Interpol erakundeak mundu osoko polizia ezarri zuen alertan, Gaddafi eta beste 15 libiarren kontra.
Azkenean, naiz eta, hasiera batean, Frantzia eta Txina desados egon, martxoaren 7an Nazio Batuek beren armada Libiara bideratu zuten, Gaddafiren errejimenaren kontra, gatazka isilarazteko asmoz. Horregatik, NBE-a Gaddafiren mendeko puntu militar estrategikoak erasotzen jardun dute hilabete osoa, duela bi egun arte: martxoaren 28 eta 29 bitartean Londresen bildu dira munduko potentzia garrantzitsuenak Libiaren etorkizuna erabakitzeko.
Libiako gatazkaren kronologia interaktiboa (gazteleraz)